เมื่อวันนี้ ของเดือนที่แล้ว

 

 

ผมเห็นออฟฟิส หนังสือ คอมพิวเตอร์ ชาร์ตสี โปรแกรมอินดีไซน์ คนในออฟฟิส น้องฝึกงาน กระบองเพชรขี้โรค 

 

 

เมื่อสองสามวันก่อน ผมอยู่ในเรือ

ผมไม่เห็นอะไรเลย นอกจาก ทะเล ทะเล ทะเลทะเล ทะเล ทะเลทะเล ทะเล ทะเลทะเล ทะเล ทะเล กับท้องฟ้า

 

 

เวลาผมไปเที่ยวกับเพื่อนๆ

ไม่ว่าจะสมัยเรียน หรือ ตอนทำงาน

ขากลับ ต้องมีซักคนพูดขึ้นมาว่า

"เอาล่ะ กลับสู่โลกแห่งความจริงกันเถอะ"

 

 

ผมคิดว่า มันคงเป็นการดูถูกกันเกินไป

ที่จะบอกว่าประสบการณ์เมื่อครู่เป็นโลกแห่งความฝัน

 

และหยิ่งยะโสเกินไป

ที่จะบอกว่าชีวิตในออฟฟิส คือโลกแห่งความจริง

ซึ่งแท้จริงแล้ว เราเบื่อหน่ายกับมันเหลือเกิน

 

 

 

ผมคิดว่า ชีวิตมันเหมือนลูกเทนนิส

ถ้าเราขว้างไปที่ไหน สิ่งที่มันเด้งกลับมามันก็ต้องออกมาจากที่นั้นๆ ที่เราซัดเข้าไปนั่นแหละ

เราขว้างอัดฝาผนังของกรุงเทพ

ทุกวัน ทุกเดือน

นานเข้าเราก็จะเคยชิน แล้วคิดว่า ทั้งหมดทั้งสิ้นมันก็แค่นี้

 

 

ทั้งๆที่ยังมีที่ให้เรามองหาอีกมากมาย

 

 

จบเดือนกุมภาพันธ์

ผมขว้างชีวิตออกจากงานสุดแรง

 

ไม่มีเป้าหมายแน่นอน แค่หันทิศไปทางตรงข้าม

ลูกบอลพุ่งผ่านอะไรไม่รู้ จนถึงตอนนี้ผมก็ตอบไม่ได้

 

เพราะบอลยังไม่เด้งกลับมา ผมจึงวิ่งตามมันไป

 

 

อาจจะแย่ อาจจะห่วย อาจจะขี้เกียจ

แต่ที่ผมเห็นระหว่างทางวิ่งไปเก็บนี้

 

ผมว่า มันก็ไม่เลว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สถานีต่อไป เกาะมุก

ตรัง

edit @ 17 Mar 2009 12:48:39 by narm